greunegreimit worst (Snertrit)

 

 

GREUNEGREIMIT WORST

 

Ik was er weer eens na een aantal jaren van afwezigheid.
Druk met van alles en andere flauwe smoezen.
De snertrit leek mij een leuke nieuwe start.
Even zoeken waar het Knorrehuus ligt en erop af.
Ik was zowaar de eerste dus kon goed rondkijken.
Leuk plekje uitgezocht mensen!

 

De rit begon onder het nog niet aanwezige groen in het ruime buitengebied vanEde.
Beetje fris maar goed te doen, met handschoenen.
De samenstelling van het brommerpark is de afgelopen jaren sterk opgeschoven
naar de snellere grote broers van de eertijds volop aanwezige hulpmotoren.
Als Solexrijder moet je het “gas” er wel op houden.
Onderweg bedacht ik me dat mijn Solex Ami dit jaar net 50 jaar oud wordt, een jubileumrit dus.
Na een halve eeuw (waarvan 22 jaar bij deze baas)loopt het brave beestje nog als een zonnetje,
mede dankzij de milieuvriendelijke Aspen-benzine.
De bijgemengde olie is van grotendeels biologische aard 
waardoor vuilaanslag in de motor voortaan niet meer aanwezig is.
Ik heb er al een tijdje mee proef gedraaid en dat leverde tijdens de eerste paar ritjes 
rond Scherpenzeel alleen wat losgetrild vuil in de sproeier op.
Toen het eerste tankje leeg was en alle oude rommel aldus opgeruimd was, 
heb ik nergens meer last van gehad.
Na deze winterstop werd mijn blauwe vriendinnetje vanochtend direct op de kar geladen 
maar ik was vergeten even proef te draaien.
Niettemin, bij het Knorrehuus deed hij het al na enkele meters
en hield er alleen mee op zodra ik het commando gaf. 
En zo hoort het en dat weet ze van me.
We stonden even stil bij een monument waarmee herdacht wordt dat hier boven het 
Edeseheidegebied het eerste vliegtuig met Nederlandse bemanning gecirkeld had, … in 1910.
Het was de bedoeling daar een vliegveld aan te leggen
dat later toch maar in Schiphol terecht kwam.
Pfff, daar zijn we mooi aan ontsnapt.
We reden ineens over een industrieterrein.
Foutje van de routemakers zeker. Nee dus!
We stopten bij Roseboom, de grote kraanverhuurder uit de regio.
Daar konden we na koffie met koek
– waarvoor hartelijk dank aan de fam. Roseboom –
kiezen of we wel of niet in zo’n ijzeren schommelwieg 50 meter omhoog getild wilden worden.
Kat in het bakkie?
 
Ik mooi niet maar er waren moediger clubgenoten.
Je zag ze niet meer dus laten ze nu maar bewijzen dat ze er echt in zaten.
Niemand is overigens onderweg uitgestapt.
Maar goed ook want hun brommers waren intussen al over de diverse clubgenoten verdeeld,
voor het geval dat …Dus gingen we met evenveel brommers en rijd(st)ers (ongeveer 35) weer weg.
Onderweg passeerden we een pannenkoekenrestaurant.
Nu wel een foutje van de routemakers?
Ik had er best zin in maar nee, terug bij het Knorrehuus stonden er diverse kookpotten klaar
met tomatensoep en van die greunegreimit worst dat ze soms ook erwtensoep noemen.
Nou, die heb ik nooit zo lekker gehad 
(gelukkig leest mijn vrouw dit clubblad niet zo grondig)
en ik was nog weer blij dat er een tweede ronde in zat.
 
 

 

Al met al een ritje waar ik heel erg van genoten heb en al uitkijk naar een herhaling.
Jammer dat ik Gijs niet meer kon aantreffen.
Hem kennen we al vanaf de start van de club
en dat geeft toch schrik als daaruit mensen wegvallen.
Gelukkig waren er meer “eerste-uurs”-leden aanwezig waarmee ik gezellig even kon bijpraten.
Het clubje vergrijst wel en hier en daar slaande nodige ongemakken toe.
Goed dat je elkaar dan toch nog op kunt zoeken.

 

Louis van Riel