Herfstrit 15 okt 2016



Verslag Herfstrit 15-10-2016.


Over een stuurloze wildplasser en andere wetenswaardigheden.


Beste leden en ledinnen,
Het gonsde al een tijdje door de club, er werd soms fluisterend met elkaar gepraat,kwam je dan wat dichterbij,
dan werd er een liedje gefloten of ging het gesprek plotseling heel onschuldig
over sproeier- bezettingen, bandenkeuze of (bij de dames) over een geweldige nieuw make-up.
Maar dan, eindelijk werd het gerucht toch bewaarheid, Jan Elbertsen had weer eens een rit uitgezet.
Als jonkie bij de vereniging had ik al wel het een en ander gehoord over fameuze ritten in het verleden,
dus mijn verwachting was op zaterdag 15 oktober hoog gespannen
toen ik mijn Kreidler bij Jan Beukhof op de aanhanger zette
om vervolgens in stijl naar de Mac bij Barneveld af te reizen.
Het weerbericht had het deze keer voor de verandering eens bij het rechte eind,
met naar het noorden van het land wegtrekkende buien.
Vervelende bijkomstigheid was wel, dat degene die dit voorspelde,
in het zuiden van het land zat en wat doen naar het noorden trekkende buien?
Juist: over het midden van het land trekken,
waarbij ze ook volstrekt geen haast maakten om in het noorden te komen
en laat Barneveld nou net in het midden liggen.
Tot vreugde van Jan Elbertsen en de toercommissie
was de regen voor 35 bikkels geen reden om thuis te blijven en vertrok de meute,
uitgezwaaid door niemand minder dan “TSJAKKA” Emiel Ratelband richting Harselaar.
Op de Wencopperweg werd de eerste rookpauze ingelast
om gelijktijdig een in de tuin van de fam. Vink geparkeerd vliegtuig te bewonderen
(voor de kenners een Britisch Aerospacejet Provost T5 straal trainer).
 
  
Welgemoed werd de reis voortgezet,
maar na zo`n 100 meter kwam Sjors van der Steeg erachter dat de druk van zijn achterband
gelijk was geworden aan de atmosferische druk er omheen ofwel, zo plat als een duppie.
Sparta op de aanhanger en Sjors bij Hein Batenburg in de auto en verder ging het weer.
Op de Oosterbrinkweg passeerden we een Pipercup (of zoiets) en de volgende stop was
bij de prachtig gerestaureerde Puurveense molen.
Of ze door het slechte weer bewust aan de grond werden gehouden weet ik niet,
maar op de Barnseweg stond zowaar een MIG 21 op een paal als speeltje van de Firma van Harten.
Leuke bijkomstigheid is dat deze radiografisch (voor de leken “met een kastje”)
bediend kan worden zodat hij voor en achterover kan hellen,
en van links naar rechts kan kantelen plus de lampen aan kan zetten.
Daarna ging het via de Valkseweg en de Hessenweg richting middelpunt van Nederland,
 
      
 
om op de uitkijktoren bij de Hessenhut te bewonderen hoe mooi ons kleine landje kan zijn.
Hongerig geworden van al deze indrukken scheurden we daarna na
Eethuis `t Hek
 
 
waar vele clubleden uit hun NOZEMtijd nog stoere verhalen aan over hadden gehouden.
Na de prima lunch begon de regen zowaar minder te worden
en reden we over de Kallenbroekerweg richting Barneveld.
Daar aangekomen werd op verzoek van Dineke, die niet alleen van oude brommers en haar Joop houdt,
nog een bezoek gebracht aan de Restore waar oude meuk te kust en te keur lag.
Bij het zien van 35 klanten rukte de eigenaar spontaan alles uit de kast
om maar zoveel mogelijk van die zooi te verkopen,
maar ik kan mij niet herinneren de kassa te hebben horen rinkelen.
De klok tikte inmiddels aardig door en nadat Jan met voor mij onbegrijpelijke reden
zijn geliefde klepjesmachine had ingeruild voor iets damesachtigs
met daaronder een soort van petroleumsteL ,werd de laatste etappe naar de Mac aangevangen.
 
Nu zult u denken; hoe zit dat met die stuurloze wild plasser?
Wel dat zal ik u uitleggen.
Onze Dirk Verwoerd had ooit van een boswachter een tegoedbon gekregen
om 1 maal in het bos te mogen plassen.
Omdat er in de Betuwe weinig of geen bossen zijn was dat bonnetje jaren in zijn jas blijven zitten
en vond Dirk het bij de bossen van het middelpunt van Nederland
een uitgelezen gelegenheid dit bonnetje eindelijk eens te benutten.
Na het verrichten van het karweitje werd alles wat netjes opgeborgen hoort te zijn ook weer opgeborgen,
maar….! tijdens het opbergen vielen geheel ongemerkt de sleutels van zijn Renaultje uit zijn jas.
Eenmaal bij de Mac werd pas ontdekt dat hij nu geheel stuurloos was als gevolg van zijn wildplasescapades,
waardoor er een lichte paniek ontstond.
Bellen naar de Mac gaf geen gunstig bericht,
waarna besloten werd dat ik mijn Kreidler weer van de kar zou halen
en de Simson van Dirk daarvoor in de plaats kwam,
waarna Dirk en zijn eega door Jan Beukhof naar de Betuwe werden getransporteerd
en ook Dirk weer terug naar Barneveld bracht met de reservesleutels.
Werd van een oplettende wandelaar tijdens zijn wandelingetje over het middelpunt van Nederland
de aandacht getrokken door een glinstering, een wat apart geurtje?
Het zal wel altijd voor ons verborgen blijven, maar feit was wel dat deze m/v
Dirk zijn sleutels vonden deze afgaf bij de Hessenhut.
Eind goed al goed, sleutels weer gevonden.
Dat ze in de Betuwe goed nadenken blijkt wel,
want die slimme Dirk had aan zijn sleutelbos ook een labeltje zitten met zijn telefoonnummer,
wat de even slimme mensen van de Hessenhut belden,
waardoor Dirk voor de 3e keer richting Veluwe toog om zijn sleutels op te halen.
Al met al een zeer geslaagde dag, waarbij mijn verwachting over de rituitzetter zelfs werd overtroffen.
Jan Elbertsen, Jan Beukhof en Hein Batenburg met de bezemwagen,
heel erg bedankt en tot ziens bij de thema- avond, Nieuwjaarsreceptie, Snertrit
(niets doorhalen, alles is van toepassing).
 
De Kreidler groeten
Gijs van Beek