Middag/avondrit 21 juli 2018

 

 

Middag/Avondrit 21 juli 2018

 

Saint-Paul-Trois-Châteaux / Mende, de etappe uit de Tour de France van 21 juli met een finish bergop.
De renner die het vaakst als één van de eersten bovenop een Col arriveert
verdient daar punten mee en mag zodoende de Bolletjestrui (een witte trui met rode bollen) dragen.
Nou, wij hebben ook zo’n bergrit.
 
 
Zaterdag 21 juli 2018 – De avondrit in ons toerschema leidt de brommers
van Veenendaal via de Utrechtse Heuvelrug
terug naar Veenendaal.
In de rit van Aad Verouden waren vijf bergen opgenomen van de tweede en eerste catogerie
en de laatste van de Hors catégorie (HC), de hoogste dus.
De grote favoriet voor onze Bolletjestrui (hij die de meeste punten scoort in de bergen)
was ditmaal onze gastrijder Martin.
Hij was de grote favoriet omdat hij van de ongeveer 30 brommers
de enige was met een blauw kenteken!
En een blauw kenteken moet met een toerrit altijd voorop rijden,
dus is meestal als eerste boven en verdient de meeste punten.
Martin, onze gastrijder dus, had zich niet alleen verheugd op het winnen van de Bolletjestrui,
maar vooral op de zoenen van de Rondemissen bij de huldiging aan het einde van de rit.
De etappe startte onder extreem warm weeromstandigeden bij McDonalds in Veenendaal
 
 
 
 
en het eerste vlakke deel voerde ons langs de rand van dit dorp en vele campings
(bij vele rijders wel bekend) via het mooie dal van de heuvelrug, ook wel Gelderse Vallei genaamd,
naar de eerste berg in de buurt van Austerlitz, een berg van de tweede catogerie,
dus niet zo hoog en daar scoorde Martin zijn eerste bergpunten.
Ook hier vond de eerste ravitaillering (bevoorrading van rijders) plaats
en hadden enkele mecaniciens de gelegenheid de bromfiets van de Kreidlerploeg  van Jan Beukhof
weer aan de praat te krijgen, hetgeen lukte.
Daarna vervolgden de rijders via een bosrijke omgeving hun rit naar Driebergen
(maar die drie bergen zijn te laag om punten te scoren)
om daar af te slaan naar Doorn en vervolgens aan de tweede klim te beginnen,
een berg van de eerste catogerie en ook daar haalde Martin zijn bergpunten weer binnen,
kat in het bakkie dacht hij.
Na een lange en snelle afdaling waarbij de rijders met gevaar voor eigen leven
als een speer naar beneden stoven kwam het peleton in Maarn aan,
alwaar men afsloeg richting Maarsbergen.
Kort voor Maarsbergen wachtte de rijders de derde berg en ook werd er weer flink geklommen
en kostte het Martin moeite enkele punten te scoren terwijl boven op de berg temidden van vele asielzoekers (Asielzoekerscentrum de Hoogstraat) een pauze ingelast werd.
Hier werd door één van de rondemissen een heerlijk snoepje uitgedeeld
en die mis je toch maar mooi als je niet meerijdt.
Na de afdaling werd de rit vervolgd om via Leersum wederom een berg van de eerste catogerie te beklimmen
en ook daar werd door vele rijders gestreden om als eerste boven te komen
waarbij totaal voorbij gegaan werd aan het feit dat een blauw kenteken niet ingehaald mag worden!
Hier hadden de eerste rijders eigenlijk al gediskwalificeerd moeten worden,
maar de wedstrijdleiding kneep een oogje dicht.
Hier lukte het Martin, nog steeds onze gastrijder, dus niet om punten te scoren voor de bolletjestrui.
Na een stevige lange afdaling werd er afgeslagen richting Veenendaal
door een mooie omgeving van bos afgewisseld door een enkel stukje weiland.
We reden Veenendaal binnen en via de Promenade kwamen we aan bij het beste ravitailleringpunt
van de hele regio namelijk Snackbar “La Promenade” daar waar het lekker eten is.
Het hele peleton werd hier voorzien van de heerlijkste gerechten en als klap op de vuurpijl
hoefden de rijders slechts de drankjes af te rekenen.
De eigenaar van de snackbar is altijd zo enthousiast als we met de brommers langskomen,
omdat de bromfiets die hij vroeger had er ook tussen staat.
 
 
Bedankt voor dit geweldige aanbod.
Na deze ravitaillering koersten de brommers naar de laatste Col van de Heuvelrug
op 3,5 kilometer van het eindpunt.
Daar begonnen de brommers wederom aan een klim van de Hors catégorie
(HC) van 1,5 kilometer à 10,2% stijgingspercentage.
En ook hier dacht onze gastrijder Martin met zijn blauwe kenteken heerlijk vooraan te rijden
en zo voldoende punten te scoren voor de door hem zo begeerde bolletjestrui en vooral,
zoals eerder vermeld, de kussen van de rondemissen.
Nu wordt er tijdens onze toerritten sterk op het gebruik van verboden stimulerende middelen gelet
maar wat snackbar “La Promenade” bij de rijders teweeg gebracht heeft weet ik niet,
 
maar bijna alle gele kentekens vlogen op deze laatste steile klim Martin met een noodgang voorbij
om daarna met een rotgang aan de afdaling te beginnen.
Nu reden tijdens de afdaling een paar gele rijders verkeerd.
Zij gingen bij een splitsing linksaf richting Elst/Amerongen in plaats van rechtsaf het peleton te volgen
richting Veenendaal en omdat onze gastrijder het peleton uit het oog was verloren,
maar wel die paar rijders linksaf zag gaan, besloot hij daar achteraan te gaan.
Toen ik als ploegleider van de Puch Maxiploeg dat ontdekte ben ik er als een speer achter aangegeaan
en heb hem vlak voor Elst in kunnen halen en hem teruggestuurd.
Jullie begrijpen nu wel dat zijn kans voor de eindoverwinning in de Bolletjestrui vervlogen was
en ik als ploegleider daar erg kwaad om was.
Gelukkig had de jury, die altijd voorop rijdt, het beneden de afdaling in de gaten en legde het peleton stil.
 
 
Samen met andere achterblijvers (met geel kenteken) en de bezemwagen sloten wij weer bij deze groep aan,
alwaar ik mij als ploegleider van mijn kandidaat voor de nu gemiste kans op het behalen van de eindoverwinning
in de Bolletjestrui het peleton flink heb toegesproken, dat dit niet de bedoeling is.
Martin, onze gastrijder dus, heeft nog dagen met een kater (en dat was niet van de drank) rondgelopen
op deze unieke maar gemiste kans op de Bolletjestrui.
Moraal van dit verhaal: een blauw kenteken, een snorfiets dus, rijdt altijd vooraan achter de ritleider
en mag niet ingehaald worden door gele kentekens, maar dat weten jullie wel toch???
En dat het kan is gebleken tijdens de twee ritten hierna,
iedereen bleef keurig achter Loes (de enige met blauw kenteken) aanrijden en ja,
de Amerongse Berg op is wel een uitdaging en werd het gas flink opengedraaid
en zag Loes alleen nog maar een blauwe wolk uitlaatgassen.
Onderaan die berg stonden de heren netjes te wachten tot ook Loes gearriveerd was
en werd zij onder luid applaus ontvangen.
 
 
Zo kan het dus ook en dat moet kunnen, keurig!
Het was een mooie en lange rit met prima weer door onze prachtige Utrechtse Heuvelrug.
Aad Verouden, goed gedaan hoor en bedankt.
 
Maarten Hartogsveld