snertrit 22-3-2014

 
 
Verslag snertrit 22-03-2014

Wie krijgt er gelijk? Helga van Leur of Piet Paulusma?
 Dat was de grote vraag zaterdag 22 maart 2014.
 De donderdag daarvoor had ik, lekker in het zonnetje, mijn Kreidler van verse sapjes voorzien, netjes volgens het boekje alle kabels gesmeerd en zelfs het viltje op de onderbreker van een druppie olie voorzien.
Helga gaf een wat grotere kans op regen dan Piet, maar, hoewel ik door mijn zonnige karakter meer op vrouwen dan op mannen val, besloot ik deze keer toch voor Piet te gaan.
Op zaterdagmorgen scheen zowaar de zon toen ik vanuit Ede naar `t Knorrehuus tufte en daar aangekomen stond de koffie en koek al klaar.
Zo rond 10 uur klonk het “gentlemen (and ladies) start your engines”
en werd een groot deel van de Lunterseweg aan het zicht onttrokken door de lieflijke blauwe walm van
zo`n 35 vrolijk pruttelende oldtimers.
Op P. Paulusma kun je bouwen, want het begon direct te spetteren zoals voorspeld, maar meer dan een plaagstootje was het niet (of Helga moet ingegrepen hebben).
Via allerlei weggetjes (je komt zo net als Guus Meeuwis op plaatsen, waar ik nog nooit ben geweest), kwamen we uit in `t Eereveen, waar het op het Bruunhorsterpad even behoorlijk spannend werd, want daar stond een enorme rottweiler ons belangstellend aan te kijken.
Ik was de ervaring van Gerrie in Zwartebroek nog niet vergeten en hield het beest angstvallig in de gaten, gereed om maat 44 aan te halen.
Tot mijn verbazing begon het beest bij het ruiken van zoveel mengsmering verlekkerd te kwijlen en sjokte vervolgens half stoned naar zijn baasje terug.
Rustig toerend kwamen we op een gegeven moment aan bij Waayenberg coatings waar ze als soort van werk de hele dag doen wat sommigen van de club als hobby doen, nl. van oud roest weer iets moois maken.
We kregen een interessante uitleg en van een lieftallige jongedame koffie en een heerlijke koek.
 Daarna werd het weer tijd om nog wat stof uit de pijp en de vlam erin te blazen.
 sluipdoor, langs de eerste koeien en ontluikend groen ging het (eigenlijk veel te snel) weer richting Knorrehuus, waar we werden opgewacht met heerlijke snert van slagerij van Rooijen, waarbij ik soms de worst aan de kant moest duwen om bij de soep te komen.
Ons bin zuunig kennen ze gelukkig niet in Lunteren.
Ook liet Pluvius zich niet onbetuigd, want eenmaal binnen begon het ook stevig te regenen.
Wat mij tegenviel was, dat onze voorzitter wat weinig vertrouwen in de kwaliteit van Sparta heeft, want hij had dat ding angstvallig in een tent geschoven
(Arie, als dat ding na 50 jaar niet is gaan rotten gebeurt het nu ook niet meer).
Tevreden nam ik na de soep afscheid en tufte weer op Ede aan.
Toen ik ‘s avonds thuis op de bank zat met de hond op schoot en de vrouw aan mijn voeten
(of was het nou andersom?)
was ik de muizenissen van de winter en het stof uit de pijp kwijt en kijk ik alweer uit naar de volgende rit.
Piet Lamars, 11+30, Helga en de firma Kreidler, hartelijk dank en tot spoedig ziens.
Gijs van Beek.